Van lege stoelen naar een wachtlijst
Over zichtbaar zijn, gevonden worden…….
Er was een tijd dat mijn praktijk er wél was, maar nauwelijks gevonden werd.
Mooie website, glanzende visitekaartjes, de deur was open, mijn verlangen om te begeleiden was helder. En toch bleef het stil. Af en toe een cliënt, vaak via-via, maar geen stroom. Geen vanzelfsprekendheid.
Ik heb me toen vaak afgevraagd:
Doe ik iets niet goed? Ben ik niet zichtbaar genoeg? Moet ik harder werken, beter profileren, meer posten?
Dat zijn logische vragen in een wereld die succes graag toeschrijft aan persoonlijke inzet en strategie.
Sinds ik werk bij de overheid en onderdeel ben van de Coachpool, begeleid ik nu veel coachees. Zoveel zelfs, dat er een wachtlijst is ontstaan. Mensen weten me te vinden, melden zich aan, worden doorverwezen, mijn agenda vult zich bijna vanzelf.
En nee, ik ben niet ineens een andere coach geworden.
Mijn vakmanschap is gegroeid, zeker. Mijn bedding is steviger. Waar ik eerder als zelfstandige vooral op eigen grond stond, sta ik nu ingebed in een systeem dat mij draagt, legitimeert en zichtbaar maakt. De overheid als organisatie, de Coachpool als structuur, de formele erkenning van mijn rol – het is een ander veld. Mijn plek is duidelijker, mijn mandaat explicieter. En dát wordt gevoeld. Niet alleen door mij, maar door de mensen die mij benaderen.
Het is confronterend én bevrijdend om te erkennen dat succes niet alleen het resultaat is van persoonlijke kwaliteiten, maar ook van systemische timing, plek en bedding.
Van niet-gevonden naar overvloed. Mijn wachtlijst voelt niet als een persoonlijke overwinning, maar als een teken van afstemming. Van een plek die klopt in deze fase.
En misschien is dat wel de essentie van systemisch kijken:
niet harder duwen,
maar luisteren naar waar het stroomt.
Geef een reactie